Weg uit Nyamekye, op naar de kust.

Het werk in het weeshuis zit erop, oud en nieuw wilde ik aan de kust vieren, ook weer een verhaal apart, ik heb de vreemdste oud en nieuw ooit gehad, daarover later meer.

Hoe ik terug kijk op t project “Colors of life” in Ghana? Een heel, heel andere wereld. Het leven is totaal anders als bij ons, zonder de zekerheid van stromend water en sanitaire voorzieningen (in een dorpje naast Winneba, twee toiletten op 65 hutjes met mensen, strand diende als openbaar toilet en werd met elke vloed schoongespoeld!!). Vaak geen gas ( de Lagoon Lodge in Winneba, een redelijk stadje, kookte alles aan maaltijden op één gasfles.) soms in dorpje maar een paar tv’s waar een hoop mensen naar komen kijken en uiteraard van die dikke van 80 cm diep! Erger eigenlijk, weinig internet, een volwassen man uit t dorp bij t weeshuis kwam kijken naar mijn wereldkaart,… “it seems to be a map, what kind of map would it be?” Wauw, was mijn kaart dan zo slecht? Maar de man herkende de wereldkaart gewoon niet!

Geen de supermarkt om de hoek, of ook maar de zekerheid van inkomen.

Aan de andere kant heb je ook hier good people and bad people. Ik had me ingesteld op een wat bitchy “hoofddame” madame Charity, maar zij was alleszins ok, de kinderen waren gek op haar en de kleintjes kropen graag bij haar op schoot of achter har rokken.

Ook Sam de hoofdmeester was aardig en met veel goeie idealen en intenties.

Een andere “verzorgmoeder” was absoluut onaardig te noemen, ( ik zal haar naam niet noemen maar ze was ook “belast” met koken voor mij en vergat dat regelmatig, zodat ik vaak wat van mijn ontbijt/lunch of dinner bewaarde voor “later” wat ook een reden kon zijn om te denken,…” ze heeft nog,..”!

Ze schreeuwde vaak tegen de kinderen en kon ze ook echt ruw aanpakken.

Zo wie zo, er werd nog ouderwets met een buigzaam takje tikken uitgedeeld, ook wel door de andere verzorgers.

Bij wijze van spel konden de kinderen elkaar ook wel achterna zitten met zo n twijgje. Er werd ook onderling best wel eens gemept, maar opvallend weinig gehuild eigenlijk. Ik kan me dat voorstellen, er werd niet echt op gereageerd dus er was ook niet veel rendement uit huilen te halen.

De kinderen hebben het even zo goed, zoals eerder gezegd echt leuk samen.

De koffers die ik mee had gebracht, met speelgoed, kleren, schoenen etc. werd met heel veel enthousiasme uitgepakt en zelfs nu nog (ben inmiddels in Elmina beland) wordt ik regelmatig gevraagd door wildvreemden “can i have your shoes?” Omdat ze mijn sandalen zo mooi vinden! Ik probeer me dat voor te stellen, dat ik tegen een mevrouw bij de Albert Heijn zeg, “leuke schoenen zeg, mag ik ze?”

Maar al met al zijn de mensen echt heel vriendelijk te noemen, ze begroeten je heel vaak, vragen hoe het gaat, willen je soms aanraken of met je op een selfie.

Ik heb inmiddels alle “overtollige” dingen uit mijn koffer weggegeven, en dat reist eigenlijk ook wel heel prettig zonder al teveel bagage.

Bedacht me van de week overigens wel, oh ja,… ik ga natuurlijk ook nog terug komen en wel om zes uur s morgens, dat gaat wel een dingetje zijn zonder jas!

Ik begin aardig Afrikaans te denken, de dag van vandaag en van morgen, en verder gaan we het wel beleven!

Advertenties

2 reacties op ‘Weg uit Nyamekye, op naar de kust.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s