Naar het noorden!

Inmiddels beland in Mole national park. Blij dat ik toch gegaan ben, ik vind t tot nog toe het mooiste stukje van Ghana dat ik gezien heb. Olifanten, apen, hondsbrutale “baboons” die het eten uit je hand grissen,… kokodillen, antilopen en heel veel bonte vogels. Een bloedhete maar prachtige natuur.

Vorige week vertrokken uit Winneba, waar ik op oudejaarsavond met een Duits koppel (de enigste andere gasten van t hostel) een “Turtle walk” over het strand gemaakt heb.

Echt bijzonder, helaas op verse sporen na (waarschijnlijk diezelfde avond maar dan eerder uit t water gekropen) geen turtle gezien maar wat bijzonder en mooi om daar in t stikkedonker over dat stand te lopen (3!! uur lang) met de ruisende zee op de achtergrond.

Ik had er toch vooraf tegen op gezien om daar in mijn bloeddooie eentje oudjaar te vieren maar kon nu zelfs twee keer toasten om elf en om twaalf uur, met mijn nieuwe Duitse “vrienden”.

De Ghaneesen gaan op oudjaarsnacht “naar de kerk”, en wel letterlijk in diensten vanaf 22.00 die uren duren (om een uur of drie s nachts hoorde ik nog steeds de trommels).

Er wordt getrommeld, gezongen, geschreeuwd en gedanst en ergens doet het me een klein beetje denken aan een soort Jomanda bijeenkomst, alhoewel de mensen hier er gek op zijn en het een hele belangrijke rol inneemt.

Ze vragen me bijvoorbeeld niet of ik geloof maar van welke kerk ik ben.

Vanuit Winneba dus naar Cape Coast en daarna naar Elmina, waar zich een aantal slavenforten bevinden. Erg indrukwekkend en een stukje zwarte historie.

Een klein uitstapje gemaakt vanuit de kust naar t Kakum Nationaal park en daarna de moed verzameld om t binnenland in te gaan.

Moed verzameld…. want het land is eigenlijk strikt gezien niet helemaal fijn om als vrouw alleen te bereizen.

De mensen roepen je na,.. Obruni, obruni,…(white person)!

De mannen doen je geregeld een huwelijks aanzoek, en als je dan zegt I am married,… Geen probleem, I want to be your Ghanees man!

De kinderen lopen achter je aan, roepen je na en pakken je hand, raken je zo wie zo vaak even aan (mannen en vrouwen trouwens ook). Ze willen heel graag een cedi (geld), of bijvoorbeeld, je schoenen, rugtas, etc. Can I have them?

Ook al zijn de meeste eigenlijk heel vriendelijk en open, het is tóch super vermoeiend.

Je bent continue alert en zo wie zo op straat lopen in de steden is heeeeel goed opletten dat je niet in een gat of open riool stapt (heb serieus bedacht lopend over de weg, loop ik nu aan de kant met als risico dat ik in dat riool val of loop ik wat meer naar t midden met t risico dat ik onder een Trotro kom, en ik ben er nog niet uit!

Naar de mensen een grapje maken als ze je aanspreken of gewoon negeren (vooral t vragen om “give me a cedi,….!) werkt het beste en zorgt soms voor een brede lach, maar ik kan t niet altijd opbrengen.

Vooral niet als je moe en niet fit bent en dat ben ik de afgelopen week(en) geweest.

Een aantal wondjes die heel slecht heelden (en nog) een keelontsteking, in het algeheel zo warm, wat heet,… heet! Hier bijvoorbeeld 38 graden overdag, en toch nog beter te doen als de hitte in het vochtige zuiden.

Ik heb weinig trek, en als ik dan denk ik moet eigenlijk wat eten , weet ik niet wat, een supermarkt zie je nauwelijks, het zijn meer straat tentjes met eten wat op potjes gekookt wordt en waar je zakjes koffie of biscuitjes koopt.

Al die dingen samen maakten dat ik echt overwoog, wat doe ik? Kruip ik ergens in een resort of “do I give it a try?”

Een hond van een Amerikaanse expat familie had me over een wondje op mijn hand gelikt en daarvan bedacht ik me pas achteraf,.. shit daar kun je hondsdolheid van krijgen. Diep ongerust geweest maar me getroost met “hoogst onwaarschijnlijk, als jij hier als Amerikaan woont en drie goed uitziende honden en een stel kinderen hebt zijn die zeker ingeënt!”

Ik ben er even zo goed al een tijdje onrustig van, hier wat krijgen is een no go area, ik hoor van veel vrijwilligers die in ziekenhuizen werken dat ze er zelf voor geen goud willen liggen! (en Nee ik hoef niet te weten wat de symptomen zijn, dat je zeker de geest geeft en wat ik hád moeten doen!)

Kortom, een aantal nachten slecht geslapen, en serieus overwogen naar huis te gaan.

Enfin, op mijn pad kwamen achtereenvolgens een Iers meisje met wie ik twee dagen opgetrokken heb en twee hele sympathieke Duitse vrouwen met wie ik vanuit Kumasi naar t nationaal Mole park gereis ben.

Samen heb je afleiding en is t allemaal net even leuker. (Een van de meisjes zei, over mijn hondsdolheid zorgen, t lijkt me waarschijnlijker das du uberfahren wordest,..!) ook weer geruststellend ;-).

En zo krijg ik telkens niets van wat ik vraag maar alles wat ik nodig heb (en dan hopelijk als bonus ook, toch een goeie gezondheid!)

Nog tien dagen, en nu op weg via Tamale en Accra naar de kust,.. een heel klein beetje de toerist uithangen!

Ik heb t een soort “verdiend”!

Advertenties

2 reacties op ‘Naar het noorden!

  1. Gelukkig griste de krokodil geen eten uit je handen!
    Pffff wat een reis, ik durf het geen vakantie te noemen, meer een survival 😊 Have (ook) fun.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s