Home sweet home

Thuis,.. home sweet home in het mooie, opgeruimde, schone, veilige, georganiseerde (en soms wel over-ge-organiseerde) maar vooral kkkkkkoude Nederland.

Een verschil van 40! graden, mijn tenen vriezen eraf!

Wat fijn om weer terug te zijn. Het was goed om te gaan en het was ook weer heel goed om terug te komen.

Een reis met onvergetelijke indrukken, kennis opgedaan, ervaringen gedeeld, gegeven en gekregen. Geleerd van en geleerd aan,..eigenlijk precies zoals het Colors of Life project bedoelt was/is.

Ik heb genoten van het schilderen met de kinderen, wat was dát leuk om te doen en wat hebben we veel gedaan.

Alle dagen om zes uur t bed uit (dankzij de “dorpsomroeper” die denkt dat dat dé tijd is voor de reclames en aankondigingen op volume 10 en trouwens ook dankzij een horde kids die om die tijd opstaat, daar slaap je écht niet doorheen!).

Dan aan t werk, organiseren, schetsen, de tekeningen van de kinderen verwerken in de ontwerpen, en dan aan de slag. De kinderen genoten met volle teugen en ik zelf ook.

Een volle week gebikkeld en toen was ik echt door mijn reserves heen.

Op reis dus, in een land dat je niét kunt vergelijken met Nederland.

Niet met Europa, eigenlijk zelfs niet met Zuid Amerika, waarvan ik toen nog dacht dat t “best wel basic” was.

Reizen in Ghana is vooral een kwestie van ok,.. een plan maken, maar niet teveel plannen.

Dat werkt namelijk niet,… je denkt dat je met twee uurtjes daar en daar bent, en dan blijkt bijvoorbeeld je busje of taxi in te storten (of de weg!).

Heb ik letterlijk meermaals meegemaakt, de auto-klep open, een paar rake tikken op deze of gene onderdelen, en verdomd,… t startte weer (ik wil ook zo n hamer!)

Anderzijds wilde ik de laatste dag naar t strand, 15 km van Accra, en dat had toch teveel hindernissen.

Het koste me ongeveer een uur om de vertrek plaats van de Trotro (soort busje) te vinden, nog een half uurtje voordat hij (mud!) vol was en kon vertrekken en vervolgens bleef hij staan waar hij stond, in een meterslange file waar je niet in of uit kon. Dit omdat het voorste busje in de rij ingestort was. Dat heb ik zo een half uurtje aangezien en toen ben ik maar weer uitgestapt. Niet teveel plannen dus.

In Afrika gaan de spullen mee tot ze letterlijk instorten, en veel van onze oude zooi, gaat daar nog jaren mee. Dat zegt wat over hen maar eigenlijk ook iets over ons. Iets wegdoen omdat t niet meer in de mode is of je “zin hebt in iets anders” zal daar niet gebeuren, en zou eigenlijk bij ons ook niet zo gemakkelijk moeten zijn.

Al met al een hele bijzondere reis, die me als “persoon” tot in alle hoekjes en gaatjes van mijn ziel geraakt heeft.

Het leven is best pittig voor veel Ghanezen, alhoewel ze ook weer in een relaxed en ontspannen tempo leven.

Kranten en televisie is er niet of nauwelijks, dus heb je wat te vertellen dan plak je postertjes aan. Overal vind je “overlijdensadvertenties”. A3 tje voor de minder bedeelden, billbords van 6 bij 3 meter voor De Belangrijken.

Aankondigen van begravenissen die dagen, soms zelfs weken duren.

De leeftijden op de posters spraken voor zich. Deden je elke dag weer herinneren aan de hardheid van t bestaan.

Ik heb veel armoede gezien.

Balend van de Ghaneese pleisters die niet bleven plakken op mijn vervelend ontstekende wondjes, en dan langs een mevrouw lopen met een vuil en los zittend verbandje om een gehavende voet…, het doet je beseffen, waar héb ik t over??

Een dokter kost geld, een ziekenhuis kost geld. Er wordt vaak (te) lang gewacht en het niveau van de gezondheidszorg is daarnaast absoluut niet op t niveau dat wij gewend zijn.

Een pijnlijk en verdrietig voorbeeld daarvan was de neef van mme Charity, die doodziek binnen werd gebracht bij t weeshuis.

“Iets met de lever” had een lokale streekziekenhuis arts gezegd.

De man heeft een aantal dagen op een plastic zweterig matrasje in de gang van ons gebouwtje gelegen.

Uiteindelijk ging hij naar een volgend ziekenhuis voor een scan, en is hij in een derde ziekenhuis overleden. Nierfalen, wat kan komen van een tumor, maar ook van iets simpels als nierstenen die vast komen te zitten.

Basicly zijn we een aantal dagen langs deze stervende man gelopen, niet wetend dat,.. heel erg confronterend.

Daarnaast is het land ook weer heerlijk en rijk op een andere manier. De mensen zijn vrolijk, heel sociaal, familiebanden zijn ongelofelijk belangrijk, en er wordt veel “gevierd”.

Ik kreeg de mensen niet uitgelegd dat ik mijn moeders s avonds wel eens belde en dat ze me dan zei; “je bent de eerste die ik spreek vandaag”.

“Maar waar was iedereen dan, zei ze dan niets tegen de mensen, zei niemand wat tegen haar…?!”, werd me verbijsterd gevraagd.

Eh,…..ze had gewoon nog niemand gezien die dag.

Een horrorstory voor ze en onbegrijpelijk.

Ik heb in stille bewondering staan kijken bij kleermaaksters (je koopt een lap stof, wijst een model aan, je maat wordt genomen en zonder papieren patroon wordt los uit de hand je jurk geknipt en genaaid).

Bij schoenmakers, die van mooi “net geoogst” leer, en oude autobanden sandalen naaiden.

Bij een “stempelmaker” die uit een lapje rubber op een oppervlakte van 8 bij 3 cm, naam adres, telefoonnummer etc. uitsneed.

Kennis en kunde die wij al lang verloren zijn, met je nieuwste “bezit” via Bol.com slechts een muisklik van je verwijderd.

Ook de lichamelijke kracht van de mensen (tot de kleinste kinderen aan toe) was verbijsterd, en maakte dat ik me wel eens afvroeg “wie is hier nu eigenlijk t “sterke geslacht’?.

Hele gezinnen kwamen water halen bij de rivier (of een waterpijp in stad of dorp). De grootsten een grote emmer de kleinsten een kleinere emmer op t hoofd. In Kumasi zag een frêle vrouwtje met een metselkuip water op haar hoofd. Werkelijk,.. ik heb het uitgeprobeerd met mijn rugzakje met 8 zakjes drinkwater (een kilo of vier), maar knikte na 20 meter al zeer onvrijwillig van ja en nee.

Even zo goed, ben ik blij dat ik weer veilig met beide benen in mijn mooie thuisland sta.

We wonen op de top, van de top, van de piramide van welvaart.

En dat beseffen we ons te weinig.

Op naar een volgend project, waar ik misschien weer wat kleur mag gaan brengen in een ander stukje van de wereld,…(nou ja, ok dan, als Hollander moet je een beetje klagen, misschien dan in een iéts minder vreemd en een iets minder warm stukje,….;-)!

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s